‘Het idee dat ik het voor mijn vader deed, hield me overeind’

Normal 3ea764e77e6611268eed4f1ad51841b2945719a0
23 mei 2019 15:49

 Karin Klom-Koopmans kwam vorig jaar als laatste over de finish van de 11strandentocht

‘Verstand op nul, blik op oneindig en genieten van de rust’

Met tranen in haar ogen kwam ze de eerste keer na 60 kilometer over de finish. Doodmoe, en blij dat ze er was. Toch doet Karin Klom-Koopmans (50) dit jaar alweer voor het 3e jaar op rij mee aan de langste afstand van de 11strandentocht van de Hartstichting. En ook daarna is ze nog niet klaar. ‘Ik heb met mezelf afgesproken dat ik hem minimaal 5x ga lopen.’

Ze loopt hem voor haar vader, die hartpatiënt was. En dat motiveert haar, want van zichzelf is ze geen loper. Karin’s vader Bernard overleed in het jaar dat de eerste 11strandentocht werd georganiseerd. Toen ze de tocht voorbij zag komen op facebook, twijfelde ze geen moment en schreef zich in.

‘Wandelen en daarmee geld binnenhalen voor de Hartstichting, vind ik een mooi idee’, vertelt ze. ‘Zo’n 25 jaar geleden is mijn vader opgenomen geweest in het ziekenhuis, en heeft hij omleidingen gekregen. Dat redde zijn leven. Ik vind het fijn als ik geld kan ophalen voor de Hartstichting, en daarmee ook anderen met hart- en vaatziekten te helpen.’

Ze is van zichzelf geen wandelaar, en begon de eerste keer ongetraind aan de tocht. ‘Ik ben zo iemand van: ik doe alles of niks. Daarom ben ik gewoon meteen aan de langste afstand begonnen, en dat was wel heftig. Er was die eerste keer een harde koude wind en het regende geregeld. Echt heel pittig. Maar het idee dat ik het voor mijn vader deed, en de mensen die mij hadden gesponsord, hield me overeind. De laatste 20 kilometer haakte mijn zusje Bernadette aan, ook voor papa. Dat scheelde enorm. Dan kun je elkaar toch steunen. De dag na die eerste 11 strandentocht was ik zo kapot dat ik bijna niet meer kon lopen.’

Ondanks die eerste ervaring, verbrak ze de belofte met zichzelf niet, en het jaar daarna liep ze de tocht met haar dochter Petra (21) en haar vriend Andy. ‘Die keer hebben we wel wat getraind door de avondvierdaagse te lopen (4 avonden van 10 kilometer, red.). Het is wel heel fijn om het samen met iemand te doen. Je hebt aanspraak en je steunt elkaar toch meer dan een vreemde die je tegenkomt. De laatste 10 kilometer moest mijn schoonzoon ermee stoppen, omdat zijn knieën niet meer wilden. Ook ik zat er eigenlijk helemaal doorheen, maar ik wilde het persé halen, al was het kruipend. Tegen mijn dochter zei ik na de laatste stempelpost: loop jij maar vooruit in je eigen tempo, ik kom er wel achteraan. Uiteindelijk kwamen we om 23 uur ’s avonds aan ….als laatste, wel 17 uur na de start. We waren gesloopt maar het onthaal en de motivatie van de vrijwilligers van de organisatie tussendoor maakte heel veel goed.’

Hoewel ze niet echt een strandmens is, geniet Karin van de tocht langs de kustlijn. ‘Je gaat de natuur wel meer waarderen’, vertelt ze. ‘Die vogels die in het water heen en weer lopen, al die schelpen, alles op het strand. En vooral die rust …. Dat is echt genieten. Je hebt vaak niet eens door hoeveel mensen er eigenlijk mee doen. Het is echt verstand op nul, blik op oneindig en genieten van de stilte.’

Ook dit jaar loopt Karin weer met haar dochter. Voor haar 50-ste verjaardag heeft ze geen cadeaus gevraagd, maar sponsorgeld. En haar familie heeft daar op een unieke manier aan bijgedragen (zie haar persoonlijke pagina https://www.11strandentocht.nl/actie/karin-klom-koopmans-2).

Wat ze verder aanraadt voor mensen die de 60 kilometer willen lopen: ‘Trainen! Dat gaan we dit jaar ook meer doen. Houd ook pauzes tussendoor, en zorg ervoor dat je niet zelf naar huis moet rijden aan het eind. Mijn man rijdt met de auto naar de stempelposten van de 20 en de 40 kilometer en neemt dan lekkere broodjes mee, of waar we dan zin in hebben. Dat motiveert ons. En ook al loopt hij zelf niet mee, het is voor ons echt een familyhappening.’

En natuurlijk is ze ook dit jaar weer in gedachten bij haar vader. ‘Hij had het absoluut gewaardeerd’, vertelt Karin. ‘Mijn vader had echt iets met zee, hij was Wadloopgids bij Pieterburen. Mensen kenden hem als ‘Bommel’. Toen hij overleed hebben we hem en mijn moeder samen uitgestrooid over de Waddenzee bij Lauwersoog. Dus ook dit jaar is hij weer gewoon bij ons.’