‘Ik heb mijn papa weer terug’ - Hartverhaal van Evelien

Normal 01a4554d507812d1955714a5fe0601ff5950f51f
22 jul 2019 15:14

 Evelien loopt de 11strandentocht als dank voor de hartchirurg die haar vaders leven redde

De laatste meters van de 11strandentocht wil ze met haar vader Hans volbrengen. Bijna een wonder, want het had niet veel gescheeld of hij was er niet meer geweest. Door in oktober mee te lopen hoopt Evelien Schatorie (30) een intense periode af te sluiten. ‘Er is meer mogelijk dan je denkt, als je maar volhoudt en de juiste mensen om je heen hebt’.

‘Dat het niet helemaal goed was met zijn hart, wisten we al langer’, vertelt Evelien. ‘Als 15-jarige jongen was mijn vader bestraald geweest voor de ziekte van Hodgkin, een zeldzame vorm van lymfeklierkanker. Daardoor had hij verkalkingen rond zijn hart gekregen. Zijn opname in het ziekenhuis 2 jaar terug voor astma cardiale, was het startsein van een onzekere en zenuwslopende periode. 

Nadat mijn vader uiteindelijk was doorverwezen naar Nieuwegein, wat wordt gezien als het beste hartcentrum in Nederland, werd duidelijk dat hij niet zonder meer geholpen kon worden. Er zou een moeilijke en zeer gevaarlijke operatie nodig zijn, waarbij de kans op overlijden groot was. De hartchirurg twijfelde zelfs sterk of hij het wel moest doen. Ze vertelden hem dat hij in het slechtste geval nog een paar maanden te leven had, maar hij zou er ook oud mee kunnen worden. Omdat de chirurg zo weinig vertrouwen had in de operatie, zag mijn vader er vanaf.

Niet lang daarna belde de cardioloog ineens, met het bericht dat hij een goede hartchirurg in België had gevonden, die op een bijzondere manier opereerde. Deze vertelde ons dat mijn vader 2 nieuwe kleppen nodig had, omleidingen en een nieuwe aortaboog. Een risicovolle operatie, maar hij had er vertrouwen in. Het was een lichtpuntje in deze spannende tijd, maar omdat waarschijnlijk ik erg sceptisch reageerde, bood de chirurg aan dat ik bij de operatie mocht zijn.

Ik heb altijd een heel hechte band gehad met mijn vader, we hebben geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Toen de arts dat dus vroeg, dacht ik: hoe mooi is het als ik zo dicht bij hem kan zijn. Zelfs als het misgaat. Ik stemde dus toe. Uiteindelijk was het ook ontzettend bijzonder om erbij te mogen zijn. De chirurg heeft gedeeltelijk op een kloppend hart geopereerd, ik heb nog nooit zoiets gezien in mijn leven.

De operatie zelf verliep goed, en twee weken later mocht hij naar huis. Bizar gewoon. Nog geen week later voelde hij zich echter niet lekker, en 4 dagen daarna kreeg hij 3 hartaanvallen en stopte een hartkamer ermee. Ze hebben gevochten om hem in leven te houden. Uiteindelijk hebben ze hem in België aan de hartlongmachine gelegd, en hebben ze hem 11 dagen onder narcose gehouden.

Het was een vreselijk spannende tijd. We hadden ook geen idee of hij het zou redden. Tijdens 1 van mijn bezoeken vertelde ik hem dat ik de 11strandentocht wilde gaan lopen, om geld in te zamelen voor de Hartstichting. Toen gaf hij ineens een knipoog, heel licht, maar ik zag dat hij dit hoorde. Eenmaal uit de narcose kon hij gaan revalideren. Het was echt een wonder.

Al met al hebben we een verschrikkelijke tijd doorgemaakt. Eerst hoor je overal wat anders en houd je er rekening mee dat je op korte termijn afscheid moet nemen. Na de operatie dachten we eindelijk dat we verder konden, en toen volgde de complicatie. We zijn er nog niet helemaal, want hij moet nog revalideren. Zo heeft hij bijvoorbeeld een klapvoet overgehouden aan de narcose, maar dat hindert niet. Ik heb gewoon weer mijn papa terug! Ik vind het zo’n kanjer!

In oktober ga ik daarom ook de 20 kilometer hardlopen tijdens de 11strandentocht. Zelfs familie en vrienden sluiten zich aan in het team dat we ‘Hart Strijders’ hebben genoemd. Wel loopt iedereen zijn eigen afstand. We doen het om geld in te zamelen voor onderzoek, want zelfs het inschrijfgeld gaat daarheen, maar ook als dank aan de hartchirurg. We hebben zoveel aan hem te danken. Als hij niet het lef had gehad om verder kijken dan de dingen die we al kennen, had ik nu mijn vader niet meer gehad.

Ik heb nog nooit 20 kilometer hardgelopen, dus het wordt wel pittig. Maar ja, dat was het de laatste periode ook. Mijn vader steunt me voor de volle 100 procent. Hij zegt, jij traint hiervoor, dan train ik om die laatste meters met jou te doen. Een geweldige manier om deze rottige periode af te sluiten. Samen met mijn vader, wat wil ik nog meer!