"Ik moest opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam."

Ik doe mee aan de 11strandentocht voor hoop. Hoop voor mensen die vechten om gehoord te worden. En hoop voor vrouwen van wie hartklachten nog te vaak worden gezien als stress of iets psychisch.

Mijn verhaal begon met vage klachten.

Ik voelde dat mijn hart niet regelmatig klopte en viel steeds vaker flauw. Toch kreeg ik de diagnose burn-out. Twee jaar lang volgden gesprekken met psychologen, een psychosomatisch therapeut en de praktijkondersteuner. Niets hielp. Ik bleef aangeven dat ik voelde dat er iets mis was met mijn hart. Achteraf bleek dat er al jaren hartritmestoornissen aanwezig waren.

Op 7 juni 2023 kreeg ik een hartstilstand.

Enkele dagen later werd ik wakker op de intensive care. Na een lange zoektocht werd een S-ICD geplaatst en kreeg ik medicatie om mijn hart rustiger te maken. Ik mocht naar huis, maar enkele weken later ging het opnieuw mis en kreeg ik weer een hartstilstand. Uiteindelijk bracht DNA-onderzoek de oorzaak aan het licht: ik heb het Brugada-syndroom, een erfelijke hartritmestoornis.

Mijn herstel was zwaar.

Ik moest opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam. Stap voor stap kwam ik terug. Van mijn eerste drie passen lopen, nu train ik aan mijn kracht en vitaliteit en durf ik weer te leven.

Daarom loop ik deze tocht.

Voor meer aandacht voor het vrouwenhart. Voor vrouwen die voelen dat er iets niet klopt en blijven vechten voor erkenning. En voor iedereen die moet herstellen van iets wat ooit onmogelijk leek. Blijf luisteren naar je lichaam en geef niet op. Soms brengt dat je uiteindelijk naar de antwoorden die je nodig hebt.