Voor jou, mama.

Ze was een jonge moeder toen de kanker haar leven binnenviel. Hard en meedogenloos, maar ze vocht — en ze won. Wat niemand toen wist, was dat de zware chemotherapie een stille tol eiste. De behandeling die haar redde, beschadigde tegelijkertijd haar vaten van binnenuit, ook die rondom haar hart. Van genezen naar hartpatiënt: een sluipmoordenaar die ongemerkt zijn kans had gegrepen.

Tweemaal onderging ze een bypassoperatie, waarbij artsen vaten uit haar benen gebruikten om haar hart weer een toekomst te geven. Heftige ingrepen, levenslang medicatie en de nodige complicaties. En toch zag wie haar kende nooit een vrouw die gebukt ging onder dat alles. Ze straalde. Ze lachte. Ze was er altijd voor de mensen om haar heen.

Ik heb nooit iemand gekend met zoveel doorzettingsvermogen en positiviteit. Ze was de moeder die ik cadeau kreeg — mijn pleegmoeder — en het grootste voorbeeld dat ik ooit heb gehad.

Vandaag, op de dag dat ze ons verliet, schrijf ik deze woorden. In het najaar loop ik de 11 Strandentocht. 25 kilometer, met een gezond hart, voor onderzoek naar hart- en vaatziekten bij vrouwen. En voor haar: de allergrootste bikkel die ik ooit heb mogen liefhebben.

Voor jou, mama. Ik ben zo trots dat ik jouw dochter mocht zijn.

Wendy